zaterdag 8 juli 2017

Herstel en de rol van muziek

Het is een lange weg, de weg van herstel deze keer. De tweede depressie; heftiger, dieper, langer. Maar ook eentje die mij steeds meer doet beseffen dat ik dingen zal moeten veranderen. 
Want alleen God weet wat er zal gebeuren bij een derde depressie. Ik, ik kan het niet overzien….
  
En zo kruip ik langzaam op de weg van herstel. Een weg die ik vergelijk met de vijgenboom in onze tuin. Het is een boom die breed, maar ondiep geworteld is. Die dus niet zomaar verplaatst kan worden, omdat dat veel schade aan zal richten aan de andere bomen en planten in de tuin.

Het is ook een boom die al kronkelend compleet alle kanten opgroeit. En als hij niet gesnoeid word vaak lage en zware takken krijgt die de grond raken. De takken zullen niet zomaar breken, want het heeft een bepaalde flexibiliteit, maar je kunt je vast wel voorstellen wat er gebeurd met de vruchten zolang deze takken op de grond hangen. Eigenlijk verword hij tot een soort klimboom in plaats van een vruchtenboom. 
Voor de bijbelkenners onder ons, dit is het soort boom waar zacheus de tollenaar in klom om Jezus voorbij te zien komen.

Vanwege de wildgroei word onze boom einde van het jaar weer gesnoeid. De lage takken zagen we af, zodat de vijgenboom weer de lucht in kan groeien. Mijn vader smeert de wonden van de boom altijd in met een soort modderig goedje, zodat de boom niet teveel “bloedt” op de plaatsen waar de takken weggehaald zijn. 

Ik zie dit proces ook een beetje als een vijgenboom. Ik ben teveel vertakt, mijn takken werden zo zwaar dat ze op de grond terecht kwamen en er geen vrucht meer aan kon groeien. 
Zo werd en word er gesnoeid en over een poosje hoop ik weer vernieuwde scheuten te krijgen die richting de zon groeien. 

Wat heeft deze vijgenboom nu met muziek te maken hoor ik je denken. Eigenlijk niets en toch ook weer alles. In mijn depressie kan ik niet altijd woorden geven aan hoe ik mij voel of wat er in mij leeft. Het mooie is dat muziek dat wel kan; de muziek an sich, of een tekst in een lied. Bij mij is het vaak een combinatie van deze twee. Muziek met tekst raakt mij net even wat meer. Misschien wel juist omdat het mij woorden geeft die ik op dat moment zelf niet heb. 

Zo kreeg ik de afgelopen periode een cd van mijn vriendin. Een cd met een lied, een gebed.
Ik luisterde veel Taizé liederen omdat ik er rustig van werd. Het zijn een soort mantra’s, herhalende gebeden op muziek. Het was mijn enige link met God. Want ik had de woorden niet…..
Ik kreeg een lied van mijn psycholoog waarin ik werd bemoedigd; het komt goed, ook al is het nu een gevecht voor je. Hou vol, geef niet op, ga stap voor stap, voet voor voet. 
Dus luisterde ik het steeds; en hield ik mijzelf voor als het weer niet ging; stap voor stap. Geen zevenmijlslaarzen Hannie!
Er is een vriend die mij met regelmaat bemoedigende liederen via de app stuurde. Vandaag stuurde hij deze;

Glorious van David Archuleta 

Verse 1:
There are times when
You might feel aimless
And can't see the places
Where you belong
But you will find that
There is a purpose
It's been there within you
All along
And when you're near it
You can almost hear it

[Chorus:]
It's like a symphony
Just keep listening
And pretty soon you'll start
To figure out your part
Everyone plays a piece
And there are melodies
In each one of us
Oohhh it's glorious

[Verse 2:]
And you will know how
To let it ring out
As you discover
Who you are
Others around you
Will start to wake up
To the sounds that are
In their hearts
It's so amazing
What we're all creating

[Chorus:]
It's like a symphony
Just keep listening
And pretty soon you'll start
To figure out your part
Everyone plays a piece
And there are melodies
In each one of us
Oohhh it's glorious

[Bridge:]
And as you feel
The notes build
Higher
You will see

[Chorus:]
It's like a symphony
Just keep listening
And pretty soon you'll start
To figure out your part
Everyone plays a piece
And there are melodies
In each one of us
Oohhh it's glorious

Dit lied verwoord het gevoel van richtingloos zijn, niet weten waar je het moet zoeken. Om het vervolgens heel langzaam weer te vinden. Luister….en je zult de puzzelstukjes vinden. Als noten die samenkomen tot één muziekstuk.

Het lied komt op het moment dat ik mijzelf begin te realiseren dat ik écht zal moeten gaan snoeien, wil ik door willen groeien als mens in dit leven. Dat zal misschien betekenen dat ik nog niet ga werken voorlopig. Eerst zijn er nog andere werkzaamheden te voltooien. 
Dit lied vandaag; het lied wat mij het beeld van de vijgenboom gaf. Het lied dat mij hoop geeft en bevestiging in de richting die ik voorzichtig ingeslagen ben. Een voor mij spannende richting waarin ik ga leren met liefde naar mijzelf te kijken in plaats van ruimte te geven aan het monstertje; nooit goed genoeg.





zondag 11 juni 2017

Net zo sterk als het geheel het toe laat!

Gisterenavond was ik getuige van een echte zomerse zonsondergang. De temperatuur bleef lang aangenaam en de kleuren waren warm, zacht en intens.

En toch….. toch had ik het bijna gemist. Vanuit m’n sombere gedachten was ik veel liever thuis gebleven. Niets doen, de makkelijkste weg kiezen. Echter had ik met mijzelf de afspraak gemaakt om naar het strand te gaan. Onder de mensen te zijn, tijdschriftje doornemen en daarna over het strand te wandelen. 
Dus sleepte ik mijzelf naar het strand, ging op het terras zitten en pakte mijn tijdschrift. Al snel voelde ik mij daar niet prettig en zocht ik naar een rustiger plekje op het terras. Dat was er!
De bediening was vriendelijk en vrolijk, voor ieder een goed woord. Het maakte het tot een klein feestje om daar te mogen zijn.
Na verloop van tijd werd ik rustiger. Dat moedigde mij aan om even na negenen af te rekenen en nog even op pad te gaan.
Een klein uur later werd ik getrakteerd op een wereld vol mooie warme kleuren die langzaam de overgang maakten van zacht naar fel.

Pas toen ik later in het huisje m’n foto’s zat door te kijken waren er een paar dingen die mij opvielen. 

De pallet die ik tegenkwam. Niet in perfectie staat, maar nog wel heel stevig. Tenminste….ik zakte er niet doorheen ;)
Toen ik de foto nog eens bekeek zag ik het gebroken latje. De onderste, daar waar het misschien wel het meest belast wordt, kapot…
En toch een pallet als geheel die nog functioneert. Het geheel aan verbindingen vangt op wat kapot is. Zo werkt het ook tussen mensen. Niet alles loopt perfect, maar dankzij hulp, berichtjes, appjes gaat het leven thuis wel zijn gewone gangetje.


Toen de zon helemaal onder was en ik weer richting de auto ging kwam ik het volleybalnet tegen. Het stak mooi af tegen de gekleurde lucht. Op de heenweg was ik er langs gelopen en werd het gebruikt door een stel sportievelingen. Pas toen ik vanaf de zijkant naar het net keek zag ik de onregelmatigheid in de verbindingen. De vierkante vlakjes waren groter en rommeliger. En toch paste de bal er nog steeds niet doorheen ;)
Er hingen rafels, sommige weer vastgeknoopt, anderen los slingerend aan het net, maar er was verbinding. Verbinding waardoor het geheel functioneerde.

Als er iets is wat ik de afgelopen weken heb leren zien is het wel dat verbinding heel belangrijk is.
Niemand kan alles, maar met elkaar zijn we in staat om meer te doen dan we zelf dachten! Samen krijg je de ruimte om te groeien op de manier die jij nodig hebt! 
Het maakt mij nieuwsgierig naar hoe jullie hiermee omgaan! Deel gerust jouw ervaring; ik ben er namelijk van overtuigd dat het anderen weer verder helpt


Fijne zondag!

maandag 15 mei 2017

moederdag en moedergevoel

Moederdag- het blijft een rare dag.

Er waren jaren dat mijn hart huilde als er die bewuste zondag in de kerk voor alle moeders gebeden werd en alle vrouwen die geen moeder waren, vergeten werden....

Er waren jaren waarin ik moederdag zie als dag om alle vrouwen die een bijzondere plaats in je leven hebben een warm hart toe te dragen.

En de afgelopen 2 jaren telde ik ineens mee als moeder, omdat de pleegjes bij ons wonen.
Gefeliciteerd met moederdag.....Hoe voelt het nou om moeder te zijn? Vorig jaar kon ik er geen antwoord op geven.

En nu een jaar later kan ik het nog niet. Moederdag....een dag waarbij ik mij des te meer besef; ik houd van deze kinderen, ik zou alles voor ze doen, maar ik ben hun moeder niet. Eigenlijk heb ik geen idee wat het is om je een moeder te voelen. Ze komen niet uit mijn buik, ze hebben niet mijn genen.
Dat kan zo zijn voordelen hebben natuurlijk ;)

Ze hebben een moeder, hún moeder. Die altijd hun moeder zal zijn!
Ik zal slechts in liefde voor ze zorgen <3

Zij……
heeft je gedragen
ze heeft je gebaard
ze heeft je bekeken, geknuffeld
en ze heeft je in haar hart bewaard.
Ze heeft je gezoend
En je wangen zijn nat geworden van haar tranen.

Ik……..
hoop je te mogen opvoeden,
je het leven te laten zien en je dingen te leren.
Hopelijk krijg ik veel tijd om je….
te bekijken en te knuffelen.
Als ik je zoen 
worden je wangen misschien nat van mijn tranen.

TWEE VROUWEN…. 
De één hoopt dat je een plekje in de wereld vind,
de ander hoopt je dat plekje te kunnen bieden.
De één kon niet langer voor je zorgen,
de ander ziet een “rooskleurige” toekomst voor je.
Bij de één ben je gegroeid in haar buik,
bij de ander ben je gegroeid in haar hart

TWEE VROUWEN, JOUW LEVEN….


donderdag 11 mei 2017

depressie - hoe het verder ging

Vandaag werd ik gevraagd om weer eens een blogje te schrijven. Deze zal binnenkort op mijnkerk.nl verschijnen. Toch zette het mij aan het denken om weer eens wat te schrijven.
Ik keek op deze blog en ontdekte dat het laatste bericht mijn "depressieve verjaardag" betrof.
We zijn alweer een maand verder inmiddels. Een maand die in mijn beleving redelijk eindeloos duurde, maar kennelijk toch ook weer zo voorbijgevlogen is. Tijd.... je hebt er geen invloed op.

Net als op sommige herstelprocessen. Ik ben iemand die graag van aanpakken houd, dus zo wil (de) ik ook mijn depressie te lijf gaan. Als ik maar het idee heb iets te kunnen doen.
Toch zit bij mij het herstel waarschijnlijk meer in het laten dan in het doen begin ik zo langzamerhand te denken.

Daarmee wil ik zeker niet zeggen dat je met een depressie achterover moet gaan hangen en wachten tot het over gaat. Er zijn zeker dingen die je kunt doen; een dagritme, bewegen, afspraken maken met jezelf over kleine haalbare doelen, gezond eten, medicatie kan helpend zijn. Allemaal zaken waar je mee aan de slag kunt.
Voor mij was dat echter nog niet genoeg. Zo stuitte ik op het boek; Depressie actief overwinnen.
Op zich een handzaam boek wat je kan helpen je depressie door te worstelen.
Helaas bracht het mij niet het spoor wat ik hoopte. Het bevestigde eerder de woorden van de psycholoog: rust Hannie...
Soms, zo staat er in het boek, is niets doen, ook iets doen.

Langzaam, heel langzaam begint dat tot mij door te dringen. Vorige week heb ik op de camping een paar kozijnen in de grondverf gezet. Zoals zo vaak stelde ik mijzelf doelen; ik ga twee kozijnen en een deur doen. Naar mijn mening niet zoveel, want ik wilde het liefst alles doen. Na het eerste kozijn was ik moe en had ik kunnen stoppen. Na het tweede kozijn was ik versleten, maar ik had een afspraak met mijzelf, dus ik stopte niet...
De deur heb ik gedaan omdat het moest van mijzelf. En zo ging ik weer over mijn grenzen heen.
Precies zo, maar dan in het groot, ben ik in mijn depressie belandt.

Deze week begon het gewone leven na de vakantie weer. Een week waarin ik zorg voor de kinderen, boodschappen en het eten. En dagelijks doe ik een was. Meer dan dat is het niet...
Na twee dagen was ik op, compleet versleten.
Gelukkig is Raymond op woensdag vrij en zo heb ik even rust kunnen pakken.
De negatieve gedachtes staken per direct weer de kop op; 2 dagen; hou je zelfs dat niet vol?
Nogmaals pakte in mijn boek er maar weer bij waarin stond; je lichaam zend een signaal, neem het serieus!

Desondanks pieker ik over het bezoek aan de bedrijfsarts eind volgende week. Die zal vast willen dat ik weer ga werken. En ik vind dat zelf eigenlijk ook, ongeacht of het ook echt verstandig is.

Vanochtend bracht ik de kinderen naar school. Snel even over zuidplein voor een boodschap. Plotseling hoor ik; Hey Hannie! Een enthousiaste begroeting van een voormalig client van me.
Ik kijk, ik stamel wat beleefde woorden en de paniek slaat toe. Waarom weet ik zelf eigenlijk niet.
De confrontatie met mijn werk? En daardoor indirect de confrontatie met mijn eigen irreële en zeer ongewenste gedachten? Misschien het besef dat ik nog niet zoveel kan als ik zelf zou willen?

Ik weet het niet. Het enige wat wel steeds meer begint te landen is dat ik moeite heb met mijn grenzen en dat ik daar iets in moet veranderen.
Misschien is dat wel mijn punt waar ik actief mee aan de slag moet; het bewaken van mijn grenzen.
In mijn geval betekent dat met name heel veel gas terug nemen.
Niet meer met maximum speed willen rijden, maar me netjes aan de snelheid houden. Helaas zijn er voor het leven geen borden met adviessnelheden.
Ik zal het moeten doen met mijzelf, wat op dit moment zoveel betekend als rijden met aangepaste snelheid ivm werkzaamheden...

maandag 10 april 2017

een depressieve verjaardag

Vandaag is de dag! Jarig zijn terwijl je het niet wilt.
Er niet bij stil willen staan dat er weer een jaar voorbij is en er een nieuw jaar voor je ligt. Ik wil niet denken aan de toekomst, omdat mijn depressie mij laat geloven dat er geen toekomst is. Dat het nooit beter zal worden, altijd somber en donker zal zijn.

Het is ontzettend balen om te zeggen; ik ben wéér depressief. Ja, vorig jaar had ik er last van, ik ben er redelijk doorheen gerold en had het idee; dit is mij overkomen, dit gaat nooit meer gebeuren!
Ik slikte netjes mijn medicatie en deed wat goed voor mij was. Soms even pas op de plaats, even ademhalen, wekelijks naar de sportclub, afspreken met vriendinnen, wandelen, een weekendje alleen in ons vakantiehuis.
Allemaal vrij normale bezigheden, maar wel bezigheden die mij de ruimte geven om gewoon lekker in mijn vel te blijven zitten.

Ik weet nog heel goed dat ik in november mijn collega heel trots vertelde dat het zo goed ging. Dat ik al een paar maanden niet meer alleen naar het vakantiehuisje geweest was (......)
En zij zei; Noem dat maar goed Hannie, het klinkt mij eerder alsof je weer in je modus zit; Het gaat goed, het gaat lekker, ik hoef niet meer na te denken over hoe ik met mijzelf omga.
Ik ging hard lachen, want zo'n vaart zou het niet lopen.
Nog geen half jaar later blijkt het tegendeel waar.

En zit ik weer in een depressie. Ik knal er gewoon in, niet langzaam, niet een klein beetje, maar snel en knetterhard.

Gelukkig heb ik wel iets geleerd van die eerste depressie.
Ik weet dus dat mijn gedachten irreëel zijn. Het zijn slechts onterechte schuldgevoelen, een kenmerk van een depressie.
Ik raap dus alle positieve feiten bij elkaar en probeer me daaraan vast te houden. Maar hoe harder ik dat probeer, hoe harder de irreële gedachten in mijn hoofd gaan schreeuwen. Hoe lastiger het dus eigenlijk word.

Oké, volgende stap dan maar; dingen ondernemen hielp de vorige keer goed.
Dus ik wandel iedere dag, ik maak af en toe wat foto's, maar de inspiratie, het enthousiasme, ontbreekt. Het zijn mooie plaatjes, maar niet méér dan dat.
Na twee weken spreek ik af en toe af met iemand, een uurtje thee drinken. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik lang niet iedereen om mij heen kan hebben. Ik vind dat naar richting mensen die om mij geven, maar het is een constatering.
Sommigen verstaan de kunst om er te zijn, ruimte te geven aan wat er is. Ruimte voor mijn somberheid, zonder oordeel over hoe het anders zou moeten. Ruimte voor een knuffel, voor de tranen die te pas en vooral te onpas als watervallen te voorschijn komen.
Watervallen zijn machtige natuurverschijnselen om te zien, behalve als ze uit je eigen hoofd komen, kan ik je zeggen....
Maar gelukkig niet alleen maar ruimte voor dat, juist ook ruimte voor hun eigen dagelijkse gang van zaken. Puberige groep 3 meiden, partners waar ze soms grijze haren van krijgen of oma's die flirten met net iets te zelfverzekerde en luidruchtige verkopers op de camping. Ehh pardon, camping is zo boers, tegenwoordig noemen we het; op het resort. Excusez moi!
Het kan naast elkaar bestaan, dat is fijn.

Eigenlijk is het zoals ik vanochtend ergens las; heel nederland is lid van de sportschool omdat we het belangrijk vinden goed voor ons lichaam te zorgen. Oké, slechts een deel doet dat ook daadwerkelijk, maar het is maatschappelijk geaccepteerd. Niemand zal je erom veroordelen.
Waarom zouden we niet net zo goed zorgen voor onze psyche? Waarom zou het gebruik maken van een hulpverlener voor je psyche dan wel een negatieve bijklank hebben?

Met dat ik dit schrijf, en erover denk om het ook nog op mijn blog te publiceren vraag ik mij af; waarom zou ik dat doen?
Om alsnog verjaardagswensen te ontvangen? Nou geloof me, dat hoeft niet hoor ;)

Ik denk dat ik diep van binnen uit wil leggen hoe depressie werkt. Omdat er schaamte is bij diegenen die er last van hebben. Maar ook omdat er verlegenheid is bij hen die niet weten wat het is. Of misschien is er zelfs nog wel onbegrip in de trant van; niet aanstellen, maar doorgaan! Depressief zijn is zwak! Maar geloof me; niet aanstellen en doorgaan kan een levensbedreigende combinatie zijn bij een depressie.
Uitleggen hoe het werkt is lastig, het is persoonlijk en toch ook weer niet.
Het is niet zo klip en klaar op te lossen met een beetje cognitieve therapie, lichaamsbeweging of pillen.
Ik geloof absoluut in cognitieve aspecten, lichaamsbeweging en zelfs in medicatie. Dat zijn ook dingen die je zeker niet uit moet sluiten! Zeker de combinatie kan een positieve bijdrage leveren aan herstel.
Toch blijft het uiteindelijk een combinatie van uit balans raken in je leven, waarbij sommigen een genetische gevoeligheid hebben die daarop in kan haken.
Balanceren; de één is er beter in dan de ander. Je kunt je erin oefenen, maar voor diegenen die uit balans raken wil ik één ding zeggen; Niet iedereen werkt in het circus, niet iedereen is goed in turnen.
Ik heb het vroeger ooit geprobeerd, was zo'n beetje de lompste met turnen, ik sprong standaard naast de balk en bewoog als een plank, maar ik deed het wel!

Zo ook nu; om in de "turn-terminologie" te blijven; ik ben wéér van die balk gevallen.
Gelukkig lag er een mat naast in de vorm van familie, een meedenkende jeugdzorgmedewerker, vrienden, gemeenteleden, collegae en een hulpverlener.

Gevallen, maar overeind geholpen; ik sta weer op! 
Zoekend naar wat wel bij mij past; al biddend en luisterend naar het lied wat ik vandaag kreeg van een vriendin; Bid met mij (luister maar)











zondag 26 maart 2017

De liefde in de wereld vinden

Gisteren ontving ik iets heel bijzonders;
een dierbare tekst die ze mijn partner in crime met mij wilde delen. 
Een tekst waarmee ze is groot gebracht en ook haar kinderen groot wil brengen.
De tekst is te mooi om hem niet te delen met jullie; gewoon.....omdat ik denk dat we ervan kunnen leren. 
 

Kinderen leren wat ze ondervinden

Als een kind wordt bekritiseerd,
leert het kritiek te hebben
Als een kind vijandig wordt bejegend,
leert het te vechten
Als een kind wordt uitgelachen,
leert het verlegen te zijn
Als een kind tolerant wordt behandeld, 
leert het geduldig te zijn
Als een kind wordt aangemoedigd, 
Leer het vertrouwen in zichzelf te hebben
Als een kind wordt geprezen,
leer het waardering te hebben
Als een kind eerlijk wordt behandeld, 
leert het rechtvaardig te zijn
Als ene kind zich veilig voelt, 
leert het vertrouwen te hebben
Als een kind in zijn gedrag wordt bevestigd,
leert het van zichzelf te houden
Als een kind acceptatie en vriendschap ondervindt,
leert het liefde te vinden in de wereld!


dinsdag 21 maart 2017

Mensen als bloemen

Ook zo genoten van die paar mooie dagen als voorbode op de lente?
De eerste zonnestralen, bomen die langzaam weer uitlopen, voorjaarsbloeiers langs de kanten van de weg. Of zoals bij ons in de tuin: de vergeten en verwaarloosde bloembollen die ons ieder jaar weer verrassen.

Het echte begin van de lente, gisteren volgens mij, ging gepaard met veel regen en wind.
Toen we vanochtend naar school reden zag ik wat de regen en wind aangericht hadden; de krokussen hadden het af moeten leggen tegen de kracht uit de natuur. De mooie wit-paarse velden hadden plaatsgemaakt voor het groene gras.

Maar ook in eigen tuin waren onze narcissen geknakt. Topzwaar en door een teveel aan wind vroegtijdig geknakt.

Soms is er niet zoveel verschil tussen mensen en de natuur. We groeien, krijgen te maken met zon waardoor we verder groeien en tot bloei mogen komen.
Er valt regen waardoor we optimaal mogen bloeien en niet verschrompelen.
En soms is er een teveel aan wind waardoor we als mens ook kunnen knakken. Geknakt en toch nog bloeiend.

Verraderlijk mooi, zeker als er een zonnetje op schijnt. Hoewel ik het in de drukte van alledag vaak vergeet kan de natuur ons veel leren.