dinsdag 21 maart 2017

Mensen als bloemen

Ook zo genoten van die paar mooie dagen als voorbode op de lente?
De eerste zonnestralen, bomen die langzaam weer uitlopen, voorjaarsbloeiers langs de kanten van de weg. Of zoals bij ons in de tuin: de vergeten en verwaarloosde bloembollen die ons ieder jaar weer verrassen.

Het echte begin van de lente, gisteren volgens mij, ging gepaard met veel regen en wind.
Toen we vanochtend naar school reden zag ik wat de regen en wind aangericht hadden; de krokussen hadden het af moeten leggen tegen de kracht uit de natuur. De mooie wit-paarse velden hadden plaatsgemaakt voor het groene gras.

Maar ook in eigen tuin waren onze narcissen geknakt. Topzwaar en door een teveel aan wind vroegtijdig geknakt.

Soms is er niet zoveel verschil tussen mensen en de natuur. We groeien, krijgen te maken met zon waardoor we verder groeien en tot bloei mogen komen.
Er valt regen waardoor we optimaal mogen bloeien en niet verschrompelen.
En soms is er een teveel aan wind waardoor we als mens ook kunnen knakken. Geknakt en toch nog bloeiend.

Verraderlijk mooi, zeker als er een zonnetje op schijnt. Hoewel ik het in de drukte van alledag vaak vergeet kan de natuur ons veel leren. 

1 opmerking:

  1. Het weer was onstuimig inderdaad. Maar het levert wel mooie plaatjes, zoals ik zie. Je link naar het leven vind ik ook mooi. Zelf leer ik veel van de natuur en schrijf er soms ook over. Mag ik een toepasselijk linkje delen? http://www.annderverhaal.nl/2016/11/01/levensles/

    BeantwoordenVerwijderen