maandag 10 april 2017

een depressieve verjaardag

Vandaag is de dag! Jarig zijn terwijl je het niet wilt.
Er niet bij stil willen staan dat er weer een jaar voorbij is en er een nieuw jaar voor je ligt. Ik wil niet denken aan de toekomst, omdat mijn depressie mij laat geloven dat er geen toekomst is. Dat het nooit beter zal worden, altijd somber en donker zal zijn.

Het is ontzettend balen om te zeggen; ik ben wéér depressief. Ja, vorig jaar had ik er last van, ik ben er redelijk doorheen gerold en had het idee; dit is mij overkomen, dit gaat nooit meer gebeuren!
Ik slikte netjes mijn medicatie en deed wat goed voor mij was. Soms even pas op de plaats, even ademhalen, wekelijks naar de sportclub, afspreken met vriendinnen, wandelen, een weekendje alleen in ons vakantiehuis.
Allemaal vrij normale bezigheden, maar wel bezigheden die mij de ruimte geven om gewoon lekker in mijn vel te blijven zitten.

Ik weet nog heel goed dat ik in november mijn collega heel trots vertelde dat het zo goed ging. Dat ik al een paar maanden niet meer alleen naar het vakantiehuisje geweest was (......)
En zij zei; Noem dat maar goed Hannie, het klinkt mij eerder alsof je weer in je modus zit; Het gaat goed, het gaat lekker, ik hoef niet meer na te denken over hoe ik met mijzelf omga.
Ik ging hard lachen, want zo'n vaart zou het niet lopen.
Nog geen half jaar later blijkt het tegendeel waar.

En zit ik weer in een depressie. Ik knal er gewoon in, niet langzaam, niet een klein beetje, maar snel en knetterhard.

Gelukkig heb ik wel iets geleerd van die eerste depressie.
Ik weet dus dat mijn gedachten irreëel zijn. Het zijn slechts onterechte schuldgevoelen, een kenmerk van een depressie.
Ik raap dus alle positieve feiten bij elkaar en probeer me daaraan vast te houden. Maar hoe harder ik dat probeer, hoe harder de irreële gedachten in mijn hoofd gaan schreeuwen. Hoe lastiger het dus eigenlijk word.

Oké, volgende stap dan maar; dingen ondernemen hielp de vorige keer goed.
Dus ik wandel iedere dag, ik maak af en toe wat foto's, maar de inspiratie, het enthousiasme, ontbreekt. Het zijn mooie plaatjes, maar niet méér dan dat.
Na twee weken spreek ik af en toe af met iemand, een uurtje thee drinken. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik lang niet iedereen om mij heen kan hebben. Ik vind dat naar richting mensen die om mij geven, maar het is een constatering.
Sommigen verstaan de kunst om er te zijn, ruimte te geven aan wat er is. Ruimte voor mijn somberheid, zonder oordeel over hoe het anders zou moeten. Ruimte voor een knuffel, voor de tranen die te pas en vooral te onpas als watervallen te voorschijn komen.
Watervallen zijn machtige natuurverschijnselen om te zien, behalve als ze uit je eigen hoofd komen, kan ik je zeggen....
Maar gelukkig niet alleen maar ruimte voor dat, juist ook ruimte voor hun eigen dagelijkse gang van zaken. Puberige groep 3 meiden, partners waar ze soms grijze haren van krijgen of oma's die flirten met net iets te zelfverzekerde en luidruchtige verkopers op de camping. Ehh pardon, camping is zo boers, tegenwoordig noemen we het; op het resort. Excusez moi!
Het kan naast elkaar bestaan, dat is fijn.

Eigenlijk is het zoals ik vanochtend ergens las; heel nederland is lid van de sportschool omdat we het belangrijk vinden goed voor ons lichaam te zorgen. Oké, slechts een deel doet dat ook daadwerkelijk, maar het is maatschappelijk geaccepteerd. Niemand zal je erom veroordelen.
Waarom zouden we niet net zo goed zorgen voor onze psyche? Waarom zou het gebruik maken van een hulpverlener voor je psyche dan wel een negatieve bijklank hebben?

Met dat ik dit schrijf, en erover denk om het ook nog op mijn blog te publiceren vraag ik mij af; waarom zou ik dat doen?
Om alsnog verjaardagswensen te ontvangen? Nou geloof me, dat hoeft niet hoor ;)

Ik denk dat ik diep van binnen uit wil leggen hoe depressie werkt. Omdat er schaamte is bij diegenen die er last van hebben. Maar ook omdat er verlegenheid is bij hen die niet weten wat het is. Of misschien is er zelfs nog wel onbegrip in de trant van; niet aanstellen, maar doorgaan! Depressief zijn is zwak! Maar geloof me; niet aanstellen en doorgaan kan een levensbedreigende combinatie zijn bij een depressie.
Uitleggen hoe het werkt is lastig, het is persoonlijk en toch ook weer niet.
Het is niet zo klip en klaar op te lossen met een beetje cognitieve therapie, lichaamsbeweging of pillen.
Ik geloof absoluut in cognitieve aspecten, lichaamsbeweging en zelfs in medicatie. Dat zijn ook dingen die je zeker niet uit moet sluiten! Zeker de combinatie kan een positieve bijdrage leveren aan herstel.
Toch blijft het uiteindelijk een combinatie van uit balans raken in je leven, waarbij sommigen een genetische gevoeligheid hebben die daarop in kan haken.
Balanceren; de één is er beter in dan de ander. Je kunt je erin oefenen, maar voor diegenen die uit balans raken wil ik één ding zeggen; Niet iedereen werkt in het circus, niet iedereen is goed in turnen.
Ik heb het vroeger ooit geprobeerd, was zo'n beetje de lompste met turnen, ik sprong standaard naast de balk en bewoog als een plank, maar ik deed het wel!

Zo ook nu; om in de "turn-terminologie" te blijven; ik ben wéér van die balk gevallen.
Gelukkig lag er een mat naast in de vorm van familie, een meedenkende jeugdzorgmedewerker, vrienden, gemeenteleden, collegae en een hulpverlener.

Gevallen, maar overeind geholpen; ik sta weer op! 
Zoekend naar wat wel bij mij past; al biddend en luisterend naar het lied wat ik vandaag kreeg van een vriendin; Bid met mij (luister maar)











7 opmerkingen:

  1. O, meid ... Ik heb niets te zeggen. Alleen dit: knuffel. Gewoon alleen een digitale knuffel.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. He meid wat vervelend en wat dapper dat je dit wil proberen uit te leggen en deelt. Knuffel van nu

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Knuffel terug, jij kunt hem ook wel gebruiken volgens mij <3

      Verwijderen
  3. He meid wat vervelend en wat dapper dat je dit wil proberen uit te leggen en deelt. Knuffel van nu

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een moeilijke tijd en wat knap dat je er over schrijft...je bent een lans aan t breken voor het erkennen van iets waar toch een taboe op ligt...dat is bewonderingswaardig. Veel sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Renee! En ik mn best maar doen bij de kinderboerderij afgelopen dinsdag.....
      Maar wat betreft die lans: op heel kleine schaal dan ;)

      Verwijderen