donderdag 11 mei 2017

depressie - hoe het verder ging

Vandaag werd ik gevraagd om weer eens een blogje te schrijven. Deze zal binnenkort op mijnkerk.nl verschijnen. Toch zette het mij aan het denken om weer eens wat te schrijven.
Ik keek op deze blog en ontdekte dat het laatste bericht mijn "depressieve verjaardag" betrof.
We zijn alweer een maand verder inmiddels. Een maand die in mijn beleving redelijk eindeloos duurde, maar kennelijk toch ook weer zo voorbijgevlogen is. Tijd.... je hebt er geen invloed op.

Net als op sommige herstelprocessen. Ik ben iemand die graag van aanpakken houd, dus zo wil (de) ik ook mijn depressie te lijf gaan. Als ik maar het idee heb iets te kunnen doen.
Toch zit bij mij het herstel waarschijnlijk meer in het laten dan in het doen begin ik zo langzamerhand te denken.

Daarmee wil ik zeker niet zeggen dat je met een depressie achterover moet gaan hangen en wachten tot het over gaat. Er zijn zeker dingen die je kunt doen; een dagritme, bewegen, afspraken maken met jezelf over kleine haalbare doelen, gezond eten, medicatie kan helpend zijn. Allemaal zaken waar je mee aan de slag kunt.
Voor mij was dat echter nog niet genoeg. Zo stuitte ik op het boek; Depressie actief overwinnen.
Op zich een handzaam boek wat je kan helpen je depressie door te worstelen.
Helaas bracht het mij niet het spoor wat ik hoopte. Het bevestigde eerder de woorden van de psycholoog: rust Hannie...
Soms, zo staat er in het boek, is niets doen, ook iets doen.

Langzaam, heel langzaam begint dat tot mij door te dringen. Vorige week heb ik op de camping een paar kozijnen in de grondverf gezet. Zoals zo vaak stelde ik mijzelf doelen; ik ga twee kozijnen en een deur doen. Naar mijn mening niet zoveel, want ik wilde het liefst alles doen. Na het eerste kozijn was ik moe en had ik kunnen stoppen. Na het tweede kozijn was ik versleten, maar ik had een afspraak met mijzelf, dus ik stopte niet...
De deur heb ik gedaan omdat het moest van mijzelf. En zo ging ik weer over mijn grenzen heen.
Precies zo, maar dan in het groot, ben ik in mijn depressie belandt.

Deze week begon het gewone leven na de vakantie weer. Een week waarin ik zorg voor de kinderen, boodschappen en het eten. En dagelijks doe ik een was. Meer dan dat is het niet...
Na twee dagen was ik op, compleet versleten.
Gelukkig is Raymond op woensdag vrij en zo heb ik even rust kunnen pakken.
De negatieve gedachtes staken per direct weer de kop op; 2 dagen; hou je zelfs dat niet vol?
Nogmaals pakte in mijn boek er maar weer bij waarin stond; je lichaam zend een signaal, neem het serieus!

Desondanks pieker ik over het bezoek aan de bedrijfsarts eind volgende week. Die zal vast willen dat ik weer ga werken. En ik vind dat zelf eigenlijk ook, ongeacht of het ook echt verstandig is.

Vanochtend bracht ik de kinderen naar school. Snel even over zuidplein voor een boodschap. Plotseling hoor ik; Hey Hannie! Een enthousiaste begroeting van een voormalig client van me.
Ik kijk, ik stamel wat beleefde woorden en de paniek slaat toe. Waarom weet ik zelf eigenlijk niet.
De confrontatie met mijn werk? En daardoor indirect de confrontatie met mijn eigen irreële en zeer ongewenste gedachten? Misschien het besef dat ik nog niet zoveel kan als ik zelf zou willen?

Ik weet het niet. Het enige wat wel steeds meer begint te landen is dat ik moeite heb met mijn grenzen en dat ik daar iets in moet veranderen.
Misschien is dat wel mijn punt waar ik actief mee aan de slag moet; het bewaken van mijn grenzen.
In mijn geval betekent dat met name heel veel gas terug nemen.
Niet meer met maximum speed willen rijden, maar me netjes aan de snelheid houden. Helaas zijn er voor het leven geen borden met adviessnelheden.
Ik zal het moeten doen met mijzelf, wat op dit moment zoveel betekend als rijden met aangepaste snelheid ivm werkzaamheden...

7 opmerkingen:

  1. wat schrijf je mooi Han. Er is niets moeilijker dan niets doen voor een jonge vrouw met een gezin, een baan en een hoofd vol dingen die 'moeten' voordat je 'mag' rusten. En hoe naar het ook is, een depressie is voor jou misschien de enige manier om te leren hoe je voor jezelf moet zorgen... Gelukkig ben je heel slim en herken je precies wat je doet. Je zult zien dat het echt beter zal gaan en je je valkuil gaat leren omzeilen en beheersen. Take care xxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat ben je toch een lieverd! en ja....misschien heb je wel gelijk. <3

      Verwijderen
  2. Moeilijk hé, je overgeven aan. Ik zit met een fysieke overbelasting en word heel somber van het langzame herstel en herken de worsteling. Wens jou ook veel zegen in dit proces. Denk maar zo: het slakje komt ook waar het moet zijn, al gaat het langzaam.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zo is het Anne! Beter als slak finishen dan als coureur crashen....

      Verwijderen
  3. Dat is een mooie: 'rijden met aangepaste snelheid ivm werkzaamheden'! En een mooi kereltje dat voor het eerst naar school gaat kost je als moeder ook veel energie!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. O wat een mannetje he? Donderdag was het niks, daarna ging het weer prima hoor Lieneke.

      Verwijderen
  4. Hannie, wat kun jij prachtig en realistisch schrijven (denk ik) voor hetgeen intern bij jou gebeurd. Zo krachtig dat je jouw kwetsbaarheid laat zien! Is een reminder voor mij om ook weer met mijn blog aan de gang te gaan.
    En idd, het is Niet Slim om alweer aan het werk te gaan. Je bent zover nog niet, als ik het lees. Jouw werk gaat jouw weer uitputten. Overtuig de bedrijfsarts dat je niet kunt werken. En als dat overtuigen jou zelf niet lukt, neem iemand mee naar dat gesprek die dat wel lukt. Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen