zaterdag 8 juli 2017

Herstel en de rol van muziek

Het is een lange weg, de weg van herstel deze keer. De tweede depressie; heftiger, dieper, langer. Maar ook eentje die mij steeds meer doet beseffen dat ik dingen zal moeten veranderen. 
Want alleen God weet wat er zal gebeuren bij een derde depressie. Ik, ik kan het niet overzien….
  
En zo kruip ik langzaam op de weg van herstel. Een weg die ik vergelijk met de vijgenboom in onze tuin. Het is een boom die breed, maar ondiep geworteld is. Die dus niet zomaar verplaatst kan worden, omdat dat veel schade aan zal richten aan de andere bomen en planten in de tuin.

Het is ook een boom die al kronkelend compleet alle kanten opgroeit. En als hij niet gesnoeid word vaak lage en zware takken krijgt die de grond raken. De takken zullen niet zomaar breken, want het heeft een bepaalde flexibiliteit, maar je kunt je vast wel voorstellen wat er gebeurd met de vruchten zolang deze takken op de grond hangen. Eigenlijk verword hij tot een soort klimboom in plaats van een vruchtenboom. 
Voor de bijbelkenners onder ons, dit is het soort boom waar zacheus de tollenaar in klom om Jezus voorbij te zien komen.

Vanwege de wildgroei word onze boom einde van het jaar weer gesnoeid. De lage takken zagen we af, zodat de vijgenboom weer de lucht in kan groeien. Mijn vader smeert de wonden van de boom altijd in met een soort modderig goedje, zodat de boom niet teveel “bloedt” op de plaatsen waar de takken weggehaald zijn. 

Ik zie dit proces ook een beetje als een vijgenboom. Ik ben teveel vertakt, mijn takken werden zo zwaar dat ze op de grond terecht kwamen en er geen vrucht meer aan kon groeien. 
Zo werd en word er gesnoeid en over een poosje hoop ik weer vernieuwde scheuten te krijgen die richting de zon groeien. 

Wat heeft deze vijgenboom nu met muziek te maken hoor ik je denken. Eigenlijk niets en toch ook weer alles. In mijn depressie kan ik niet altijd woorden geven aan hoe ik mij voel of wat er in mij leeft. Het mooie is dat muziek dat wel kan; de muziek an sich, of een tekst in een lied. Bij mij is het vaak een combinatie van deze twee. Muziek met tekst raakt mij net even wat meer. Misschien wel juist omdat het mij woorden geeft die ik op dat moment zelf niet heb. 

Zo kreeg ik de afgelopen periode een cd van mijn vriendin. Een cd met een lied, een gebed.
Ik luisterde veel Taizé liederen omdat ik er rustig van werd. Het zijn een soort mantra’s, herhalende gebeden op muziek. Het was mijn enige link met God. Want ik had de woorden niet…..
Ik kreeg een lied van mijn psycholoog waarin ik werd bemoedigd; het komt goed, ook al is het nu een gevecht voor je. Hou vol, geef niet op, ga stap voor stap, voet voor voet. 
Dus luisterde ik het steeds; en hield ik mijzelf voor als het weer niet ging; stap voor stap. Geen zevenmijlslaarzen Hannie!
Er is een vriend die mij met regelmaat bemoedigende liederen via de app stuurde. Vandaag stuurde hij deze;

Glorious van David Archuleta 

Verse 1:
There are times when
You might feel aimless
And can't see the places
Where you belong
But you will find that
There is a purpose
It's been there within you
All along
And when you're near it
You can almost hear it

[Chorus:]
It's like a symphony
Just keep listening
And pretty soon you'll start
To figure out your part
Everyone plays a piece
And there are melodies
In each one of us
Oohhh it's glorious

[Verse 2:]
And you will know how
To let it ring out
As you discover
Who you are
Others around you
Will start to wake up
To the sounds that are
In their hearts
It's so amazing
What we're all creating

[Chorus:]
It's like a symphony
Just keep listening
And pretty soon you'll start
To figure out your part
Everyone plays a piece
And there are melodies
In each one of us
Oohhh it's glorious

[Bridge:]
And as you feel
The notes build
Higher
You will see

[Chorus:]
It's like a symphony
Just keep listening
And pretty soon you'll start
To figure out your part
Everyone plays a piece
And there are melodies
In each one of us
Oohhh it's glorious

Dit lied verwoord het gevoel van richtingloos zijn, niet weten waar je het moet zoeken. Om het vervolgens heel langzaam weer te vinden. Luister….en je zult de puzzelstukjes vinden. Als noten die samenkomen tot één muziekstuk.

Het lied komt op het moment dat ik mijzelf begin te realiseren dat ik écht zal moeten gaan snoeien, wil ik door willen groeien als mens in dit leven. Dat zal misschien betekenen dat ik nog niet ga werken voorlopig. Eerst zijn er nog andere werkzaamheden te voltooien. 
Dit lied vandaag; het lied wat mij het beeld van de vijgenboom gaf. Het lied dat mij hoop geeft en bevestiging in de richting die ik voorzichtig ingeslagen ben. Een voor mij spannende richting waarin ik ga leren met liefde naar mijzelf te kijken in plaats van ruimte te geven aan het monstertje; nooit goed genoeg.





4 opmerkingen:

  1. Heel herkenbaar dat muziek je wel rustig kan maken. Ik moest vaak aan Saul denken die David uitnodigde om te spelen als hij onrustig was. de muziek maakte hem rustig.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Inderdaad Ella! Muziek en rust; het is van alle tijden

      Verwijderen
  2. Dank je wel voor deze blog. Hoe is het nou met monstertje-nooit-genoeg en de groei naar herstel?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ha Aritha, Monstertje nooit genoeg moet genoegen nemen met minder ruimte. En ik ben sinds een paar weken met therapie gestart. Dat is niet makkelijk, maar uiteindelijk wel de manier om het monster de nek om te draaien ;)

    BeantwoordenVerwijderen