vrijdag 24 november 2017

Mijn hobbelige herstel alias Hannie Verstappen

Het is alweer enige tijd geleden dat ik geschreven heb over mijn depressie of het herstel ervan.
Hoewel het voor mijn gevoel lang duurt -zo niet veel te lang- gaat het echt wel beter.

Nu 8 weken geleden is de laatste meditatieverhoging geweest en het lijkt nu voldoende te zijn.
De wanhoop, uitzichtloosheid en somberheid is weg. Langzaamaan pak ik dingen weer op. 
De bezoeken aan mijn werk worden frequenter, nu zo ongeveer 1x per week 2,5-3 uur.

De gesprekken met de psycholoog zijn inmiddels niet meer gericht op crisisbeheersing en monitoring, maar meer gericht op het aanpakken van patronen die voor mij een depressie uitlokken. 

Een depressie heeft namelijk vrijwel nooit één specifieke oorzaak. Hoewel het makkelijk en relatief veilig zou voelen als ik mij achter een stukje erfelijkheid zou verschuilen, denk ik dat dat niet helemaal terecht is. Het speelt een rol, absoluut, maar het is een combinatie van zaken die maakt dat ik depressief geworden ben en mijn broertjes bijvoorbeeld niet.

Dat heeft ook te maken met je karakter, met patronen, met levensgebeurtenissen.
Ik ben mijn eerste depressie ingeknald, letterlijk ingeknald want ineens is het op en zak ik ook gewoon heel diep weg, omdat ik gedurende lange tijd over mijn grenzen ging. 
Maar al snel had ik het weer op de rit en ging ik weer aan het werk. Te snel zeg ik nu. Alles aangepakt met cognitieve therapie; omdenken van irreële gedachten. Gevolg was dat ik in staat was om niet reële gedachten weg te redeneren op het niveau van mijn verstand.

Daarbij ging ik voorbij aan het gevoel wat daar nog onder zat. Dat is voor mij heel lastig. Ik ben erg naar buiten gericht, heb veel (ge) voelsprieten richting anderen. Dat kan ontzettend handig zijn in tal van situaties. Helaas zorgt dat er ook voor dat ik juist de link met mijn eigen gevoel en behoefte kwijt geraakt ben. 
Ik ga door, en door, en door, ik kan de stopstreep niet vinden. En zo knalde ik m’n tweede depressie in. Weer met de snelheid van Max Verstappen, maar nu nog dieper dan de eerste keer. 

Wat was ik gelukkig toen bleek dat ik steeds sneller herstel na een bezoek aan mijn werk. Dat ik voorzichtig aan weer wat ging doen in plaats van alleen thee drinken en ouwehoeren. Ik kon mij zelfs concentreren op een suffe e-learning!

En toen kapten mijn longen ermee. Niet helemaal, want ik loop niet blauw aan. Maar wel erger dan ik ooit heb meegemaakt. Benauwder als ooit te voren, maar ook minder reagerend op de antibiotica en prednison. En ook daar herhaalt zich het tempo van Verstappen; ik knap op en binnen een week zijn mijn longen weer terug bij af. Mijn huisarts sprak zich daar verbaasd en bezorgd over uit toen ik daar van de week binnenkwam met gekneusde ribben van het hoesten.
Maar ook hier geldt, ik wil graag het goede doen, maar ik weet niet zo goed wat dat is. Ik kan nog van alles; het leven draait, zij het op een lager pitje, wel weer gewoon door.

Al zwetend loop ik door het winkelcentrum, sta ik een half uur in de rij om die ene jas voor met korting te kopen op black Friday. Om bij de kassa tot de ontdekking te komen dat ik mijn bankpas niet bij me heb, mijn ing app het niet doet en ik amper genoeg geld heb voor de parkeergarage.

Ik laat de hond uit, ook al trekt hij aan de lijn en krijg ik zo een hardhandige tussenribspiermassage. Niet echt aangenaam eerlijk gezegd

Ik wil naar de intocht van sinterklaas morgen met de kinderen. En met de superkorting van het vakantiepaspoort naar de bioscoop waar we voor een prikkie terecht kunnen. En wat wel echt nu moet, omdat de bonnen verlopen dit weekend.
Ik wil zondag naar de kerk en naar de verjaardag van mijn schoonzus.
En ik weet; ik zou het allemaal kunnen!
Hoewel de moeders bij school zeggen; kruip in je bed…..
Maar waarom zou ik in mijn bed kruipen als ik alles nog “gewoon” kan?

Kortom: zoals mijn collega zei; je kunt lichaam en geest niet scheiden, Hannie! Alles gaat samen en heeft invloed op elkaar. Dat klopt ook wel; ik heb gewoon een redelijk gevoelig zenuwstelsel. Dat is te zien de details in mijn fotografie, maar ook aan de hoeveelheid allergieën en vast aan nog wel meer dingen. 
Ik neem gedetailleerd waar, de kleine dingen in de natuur zie ik, de minieme positieve veranderingen bij de pleegkinderen. Ik wist een aantal malen dat iemand zwanger was voordat ze het zelf wisten of beseften. Hoe dat kan? Dat zijn nou die sensoren van mij die meer opvangen dan de gemiddelde mens.
Kortom: ik hoor, zie en voel gewoon een beetje veel en soms is dat voor mij té veel…..

Kennelijk ben ik de afgelopen jaren mijn grenzen zover voorbij gelopen dat ik mijn psyche wel weer op kan krikken met een pilletje en wat therapeutische gesprekken, maar mijn lichaam ook nog aandacht nodig heeft om te herstellen.
Ik baal ervan, hoewel het mij laat zien dat ik dus nog meer te leren heb. Zoals zo vaak gezegd; herstel is geen stijgende lijn. 
Max verstappen is ook niet ineens nummer 1 van de wereld. Hoe veelbelovend hij ook is, hij had dit seizoen veel pech, stond regelmatig langs de kant en won soms een mooie prijs. Of hij ooit de nummer 1 van de wereld zal worden valt nog te bezien, maar hij word wel steeds beter in wat hij doet. 

Ik hoef niet het perfecte herstel te laten zien - dat bestaat m.i. ook niet - als ik maar steeds beter wordt in het hanteren van mijn grenzen



1 opmerking:

  1. Lieve Hannie,

    Wat een eerlijk verhaal. En het lijkt of ik mijn dochter hoor. Je schrijft nl zo , dat ik jou hoor, maar ook Ilse. Je geeft zo mooi aan dat je mee voelt en ziet. Te veel. Dat maakt je zo'n mooi mens en dat is ook het breekpunt. Max was er niet ineens, wel jong en talentvol, maar hij moet blijven oefenen. Werken met zijn talenten....Ach wat klets ík hier toch weer...mijn hobbel...Lieve Hannie, ik kan alleen maar af en toe jouw naam noemen in mijn gebed. Gelukkig is het Hem nooit teveel.
    Liefs van mij

    BeantwoordenVerwijderen